ได้โปรดเถิดท่าน ได้โปรดเหยียบย่ำลงเบาเบา เพราะท่านกำลังย่ำอยู่บนความฝันของข้า

เกิดมาไม่ได้จูงมือใครมาด้วย

 

 

คนเราตอนเกิดก็มาแค่คนเดียว ไม่ได้จูงมือใครมาด้วย
แต่ทำไมตอนโต หรือ ตอนมีความรัก
… กลับอยากจูงมือกับเขาไปด้วยทุกหน ทุกแห่ง

... พอถึงวันที่เขาจะจากเรา ไป
ทำไมเราถึงทนไม่ได้ ทำไมเราต้องทุกข์ใจมากขนาด นี้
จะมีใครให้คำตอบได้ไหม?

การที่เรารักใครสักคน เวลารักมันก็ง่าย
แต่เวลาจะเลิกรักนี่สิยาก มาก…

นี่คงเป็นคำถามที่ไม่มีใครตอบได้ นอกจากตัวเราเอง
ถ้า เราเลือกที่จะอยู่... แล้วเจ็บ
นั่นก็ถือว่า... เป็นความสมัครใจของ เรา

แต่ทำไมเราเลือกที่จะ เจ็บ
ทำไมเราไม่เลือกที่จะทำใจ
แล้วยอมหันหลังเดินจากไปอย่าง ช้าๆ
ค่อยๆ ให้ความเจ็บปวดมันหมดไป
พร้อมกับระยะทางที่เราเดิน 

 

อนาคตข้างหน้ายังมีอีกไกล
ชีวิตเราต้องเดินต่อไป... โลกนี้ไม่ได้มีเราเพียงคนเดียว
ลองหันหลังกลับไป มองคนรอบๆ ข้างคุณสิว่ามีมากมายขนาดไหน
จำไว้แค่ว่า… "ตอนเกิดมาเรา ไม่ได้จูงมือใครมาด้วย"